การพัฒนาวงดนตรีพื้นเมืองของกลุ่มผู้สูงอายุแม่กาห้วยเคียน อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา

     ผู้สูงอายุเมื่ออยู่บ้านเฉย ๆ นานเข้า ร่างกายก็เสื่อมถอย จิตใจก็หม่นหมอง และคนรุ่นใหม่ก็ย้ายถิ่นฐานออกไปทำงานในพื้นที่อื่น ทุนวัฒนธรรมดั้งเดิมและภูมิปัญญาด้านดนตรีพื้นเมือง ที่เคยรุ่งเรืองก็เริ่มจะเลือนหายไปตามกาลเวลา คณะรัฐศาสตร์และสังคมศาสตร์มองเห็นว่า “ดนตรีพื้นเมือง” นี่แหละคือยารักษาที่ดีที่สุด และเป็นเครื่องมือที่ใช้รวมพลังชุมชนไว้ด้วยกัน

     ทีมวิจัยเลยเข้าไปร่วมมือกับศูนย์การเรียนรู้ผู้สูงวัยวัดแม่กาห้วยเคียน ชวนพ่ออุ้ยแม่อุ้ยลุกขึ้นมาหยิบ สะล้อ ซอ ซึง ตั้งวงดนตรีพื้นเมือง ฝึกซ้อมและจัดแสดงร่วมกันอย่างเป็นระบบ กิจกรรมนี้ไม่ใช่แค่การซ้อมดนตรีขำ ๆ แต่มันคือการใช้ “ดนตรีบำบัด” ที่ทำให้ผู้สูงอายุได้ขยับร่างกาย ได้หัวเราะร่วมกัน ลดความโดดเดี่ยวและอาการซึมเศร้า และยังเปิดพื้นที่ให้เด็ก ๆ คนรุ่นใหม่เข้ามาเรียนรู้ข้ามรุ่น ฟื้นชีวิตให้วัฒนธรรมท้องถิ่นกลับมาโลดแล่น จนตอนนี้วงดนตรีเริ่มมีรายรับจากการออกงานแสดงในงานต่าง ๆ และพร้อมจะต่อยอดสู่การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมระดับจังหวัดได้แล้ว